vegafilet en cherrycola

wat zou ik zijn zonder mijn vrienden? het is een vraag, ookal klinkt als een of ander "positief statement". ik heb geen werk. ik heb geen hobby's. ik heb een kind van 2 met ontwikkelings problemen. soms voel ik mij een "token crazy person" in de groep. ik merk ook steeds meer dat bepaalde mensen zich volledig anders gedragen als er nieuwelingen zijn, dan dat ze bijvoorbeeld bij mij thuis gedragen. ik merk ook dat iedereen meer moeite voor elkander doet dan dat het lijkt dat zij voor mij doen. ik ben zeker makkelijk prooi. over de jaren heen heb ik zoveel gedaan om nuttig te proberen te zijn, maar het blijkt dat ik in ieder geval voor hun niet nuttig ben. in deze maatschappij zou ik me misschien wel nuttig kunnen maken, dus misschien moet ik alles achter mij laten en mij storten in een of ander goed doel of zelf-opgezette bedrijf waarin ik creatief kan zijn. ik voel dat ik gefaald heb. ik voel me soms alsof ik niet besta. alles en iedereen gaat voor mij en als ik dat niet toelaat(een enkele keer) dan word er op dat moment geimpliceerd naar mij dat ik geen goed persoon, of dat ik niet genoeg aan een ander denk. natuurlijk moet je vrijgevig zijn. natuurlijk moet je vergiffenis tonen. maar hoever kun je gaan?
mensen hebben volgens mij ook echt het idee dat ik mijn situatie voor mnzelf heb gecreeerd. nou, sorry hoor mensen, maar mijn verhaal is te grafisch om online te publiceren, dus ik vind dat mensen verder moeten kijken dan hun neus lang is.
ik word moe hiervan. ik word gek hiervan, letterlijk gek. ik hou het niet lang vol meer. wanneer mensen met psychiatrische problemen van een gebouw afspringen of naakt over straat gaan lopen is het niet omdat het systeem niet ingrijpt,maar omdat vrienden en familie dat niet doet.

done.